جی آرای چقدر مهمه؟

نویسنده: نوید صیامی

این مقاله برای شمایی نوشته شده که می خواید پذیرش بگیرید
وکلی سوال نامعلوم توی ذهنتون دارید و امید دارید که با خوندنش جواب یکی دو تا از این سوال هاتون رو پیدا کنید.

جی آر ای چه قدر اهمیت داره؟ و چه قدر وقت باید براش بذاریم؟ من هرچیزی که در مورد اهمیت جی آر ای به ذهنم می رسه می‌نویسم، جواب سوال دوم رو خودتون با توجه به این اطلاعات و هدف شخصیتون پیدا کنید.

فرض کنید شما یک داور در کمیته‌ی پذیرش دانشجوی تحصیلات تکمیلی تو دانشگاه یو بی سی هستید و تعداد زیادی دانشجو می خوان بیان دانشگاه شما. این دانشجوها جاهای مختلفی درس خوندن.

توانایی هاشون خیلی متفاوته. شما می خواید بین این‌ها یه مقایسه انجام بدید. سوال اصلی اینجاست که چطور بین شاگرد اول یه دانشگاه چینی که تا حالا اسمش رو نشنیدید، یه دانشجوی خوب از دانشگاه خودتون، و یه دانشجوی معمولی که از ام آی تی اپلای کرده مقایسه کنید؟ کار خیلی سختیه! مخصوصا وقتی تنها عاملی که بین اینا تفاوت ایجاد می کنه نمره هاشون باشه.

نمره ی ۸۵ از ام آی تی چطوری با نمره ی ۴.۲ یو بی سی و چطوری با نمره ی ۱۷ شریف و نمره ی ۹۵ از دانشگاه نامعلوم چینی مقایسه می شه؟ این رو هم اضافه کنید که شاید کسی در دوره‌ی لیسانسش نتونسته نمرات خوبی بگیره ولی فوق العاده بااستعداده. شما دوست دارید به این آدم فرصت بدید. چرا؟ چون تعداد آدم‌های با استعداد بالا محدوده! می‌خواید همه‌ی استعدادهای بالا رو بگیرید، خصوصا استعداد‌های مخفی رو. اما چطور باید این کارو بکنید؟ 

اینجاست که به این نتیجه می رسید که برای معنادار کردن نمره‌ها، از یه امتحان استاندارد استفاده کنید که بتونه یه حسی از استعداد ذاتی دانشجو به شما بده. این امتحان به نمره‌هایی که دانشجو تو دوره لیسانس گرفته معنا می‌ده.

یه دانشجوی خوب آمریکایی لازم نداره خیلی برای جی آرای وقت بذاره.همین که درس‌هاش رو خوب خونده باشه بخش کوانتیتیتیو (Quantitative) رو خوب می‌ده و اگه اهل کتاب خوندن باشه مشکل زیادی با بخش وربال نداره.نکته مثبت جی آر اینه که اگه دانشجو باهوش باشه ولی در دوره ی لیسانس خوب درس نخونده باشه باز هم می‌تونه با صرف زمان کافی استعدادش رو نشون بده.

این یه شانسه، هم برای کسایی که خوب درس نخوندن و هم برای کسایی که توی دانشگاه‌های شناخته نشده درس خوندن. بخش کوانتیتیتیو جی آر ای رو دانشجوهای خوب رشته‌های فنی ایران می تونن نزدیک به کامل بزنن (نمره ی بالای ۱۶۵، نگاه کنید به صفحه ۱۱۸ این کتاب.

اگه نمی‌تونید این کار رو بکنید از نظر هزینه فرصت می‌ارزه که وقت کافی رو بذارید تا به این سطح برسید. دانش لازم برای بخش کوانتیتیو محدود به ریاضیات اول و دوم دبیرستانه. اگه نمی تونید این تست رو خوب بزنید علتش اینه که توی تست زدن مهارت ندارید یا با اصطلاحات آشنا نیستید.

اگه توی ایران کنکور دادید رسیدن به سطح مطلوب توی بخش کوانتیتیتیو جی آر ای باید براتون خیلی ساده باشه. 

بخش وربال جی آر ای خیلی داستان متفاوتی داره. متاسفانه توی ایران باب شده که جی آر ای وربال مهم نیست.

چه اهمیتی داره که یکی معنی یه سری لغت رو بلده یا نه؟ این بی انصافی محضه. بخش وربال جی آر ای امتحان لغت نیست.

بیشتر تست استعداده. برای این که استعداد کسی تست بشه لازمه که لغت های زیادی رو بلد باشه تا بتونه فرق بینشون رو متوجه بشه و مفاهیم مختلف رو با لغت های مناسب بیان کنه.

این رو هم در نظر بگیرید که مسئولی که اپلیکیشن شما رو داوری می کنه به احتمال زیاد نمره ی جی آر ای وربال خودش خیلی بالا بوده.

اون داور به این نمره افتخار می کنه و اصلا فکر نمی کنه که جی آر ای یه امتحان لغته! البته این قدر با شعور هست که بفهمه کسی که توی ایران درس خونده لغت های کمتری از یه آمریکایی بلده؛ ولی همه چی برمی گرده به رقبای شما.

آیا رقیب چینی شما وقت کافی گذاشته که توی جی آر ای نمره ی بهتری بگیره؟ همین نمره می تونه اون رو به شما برتری بده.

 من دوبار امتحان جی آر ای دادم. دفعه ی اول نمره ی وربالم ۱۴۷ شد. دفعه ی دوم شد ۱۶۲. این یعنی نمره ی خامم دوبرابر شد . تست دوم رو وقتی دادم که نزدیک به ۶ ماه توی کانادا بودم و البته استرسم برای اپلای کمتر از تست اول بود؛ ولی فرق اساسی این جا بود که برای تست دوم باور کردم که نمره ی جی آر ای مهمه.

نتیجه این شد که این شد که لیست این سایت رو پرینت کردم و هر روز صبح ۵۰ تا لغت حفظ کردم. بعد از دو هفته فکر کردم که همه ی لغت ها رو حفظ شدم؛ اما وقتی برگشتم به صفحه ی اول دیدم نصفشون یادم نیست (این یعنی حداقل ۷۵۰ تا لغت یادم بود). دوباره هر روز همه‌ی لغت ها رو حفظ کردم.

اما این دفعه خیلی سریع تر بود. بعد از یه ماه تقریبا بیشتر از ۱۲۰۰ تا از کلمه‌ها رو یاد گرفته بودم.

از اون جایی که جی آر ای تست لغت نیست و تست استعداده، یاد گرفتن این لغت‌ها برای امتحان دادن کفایت می کنه.

حفظ کردن این لغت‌ها ساده تر از حفظ کردن لغت‌های ته کتاب عربی دبیرستانه. اگه هدف شما موفق شدن در دنیای غربه دونستن لغت بیشتر بهتون خیلی کمک می کنه.

به هر حال کسی که لغت بیشتری می دونه بهتر حرف می زنه و بهتر حرف زدن به بهتر شدن موقعیت اجتماعی کمک می کنه.

 بعد از حفظ کردن لغت‌ها، دو تا تست نمونه از خودم گرفتم و رفتم سر جلسه. نمره‌ی جی آر‌ ایم دو برابر شد. شاید خیلی فوق العاده نباشه. احتمالا شما استعداد بیشتری دارید یا شاید بتونید وقت بیشتری صرف کنید.

در نتیجه باید بتونید نمره‌ی بهتری بگیرید. بدونید که جی آر ای تست استعداده؛ اما برای اینکه تست بتونه استعداد شما رو بسنجه باید ابزار کافی برای دادن تست رو داشته باشید. اگه مؤسسه ی ای تی اس (ETS) بودجه ی کافی رو داشت و تست رو به فارسی می گرفت باز هم تست تا حد خوبی برای آمریکایی ها معتبر می بود.

 در مورد رایتینگ مساله واقعا سخت تره. اشکال کار در اینه که برای اینکه بتونیم پیشرفت کنیم باید فیدبک خوبی از کارامون بگیریم. متاسفانه امکانات کافی برای گرفتن فیدبک خوب از رایتینگ فعلا توی ایران موجود نیست .

خصوصا فیدبک‌های بد خیلی زیادن و این مشکل رو خیلی بیشتر می کنه.  مثلا بعضی از معلم های زبان فکر می کنن که استفاده از لغت های جی آر ای توی رایتینگ خیلی مهمن و دانشجو باید دانش لغتش رو به رخ خواننده بکشه. این حرف کلیتش درسته مشروط بر این که محتویات چیزی که دارید می نویسید خوب باشه.

برای یه دانشجوی ایرانی مشکل اصلی لغت ها نیست (اون فرق بین نمره ۵ و ۶ رو مشخص می کنه و اکثریت زیر ۴ می گیرن)؛ مشکل اصلی آشنا نبودن با خوب نوشتنه. کتاب‌های رایتینگ جی آر زیادی توی ایران هستن اما اگه قصدتون گرفتن نمره ی خوبه باید توی رایتینگ به طور کلی پیشرفت کنید.

برای شروع مقاله موجود دراین لینک می تونه کمکتون کنه. این مقاله راجع به خصوصیت های یه متن خوب توضیح می‌ده و مخاطب خاصش اقتصاددان هاست. اما همه می‌تونن از خوندنش خیلی بهره ببرن. به طور خاص برای شما بهتره که حین نوشتن مقاله‌های جی آر ای عمیقا به حرف‌هایی که توی این مقاله نوشته شده فکر کنید و سعی کنید خودتون رو بر اساس نکته‌های این متن نقد کنید.

 من بعد از خوندن این متن (و البته کتابی که همین نویسنده بر اساس این متن با مثال‌های بیشتر نوشته) فهمیدم که واقعا هیچی از نوشتن یه متن علمی (چه فارسی و چه انگلیسی) نمی‌فهمیدم. من خوندن این مقاله و فکر کردن به نکات این مقاله حین نوشتن متن رو اکیدا توصیه می کنم.

اما در نهایت اگه دوست دارید بخشی از وقتتون رو به جی آر ای اختصاص بدید بهتره که با برنامه پیش برید. هدف شما اینه که اولا هرجا که می تونید استعدادتون رو نشون بدید و هر جا که نمی‌تونید، حداقل نشون بدید که از بقیه خیلی بدتر نیستید.

اگه رشتتون فنیه خیلی مهمه که به نمره‌ی جی آر ای کوانتیتیتیوتون مطمئن باشید. این نشون می‌ده که نمره‌هایی که گرفتید الکی نبوده و حتی اگه نمره هاتون خوب نبوده پایه‌ی ریاضیتون این قدر قوی هست که بتونه شما رو به حد استاندارد برسونه.

امتحان جی آر ای وربال یه امتحان استاندارد استعداده ولی برای اینکه بتونید این تست رو خوب بدید باید لغت کافی بلد باشید.

می‌دونم که این امتحان عادلانه به نظر نمی رسه اما به این فکر کنید که یه دانشگاهی می‌خواد برای ۴ سال دوره‌ی دکتری به شما سالی بیشتر از ۶۰ میلیون تومن پول بده (این یه فاند معقول برای تحصیلات تکمیلی در خارج از کشوره)؛ آیا شما نمی‌خواید برای چندهفته روزی نیم ساعت به حفظ کردن لغت اختصاص بدید؟ در حالیکه می دونید که تعداد زیادی از دانشجوهای چینی و هندی برای رقابت با شما این وقت رو می ذارن.

وقت گذاشتن برای رایتینگ جی آر ای بازده بالایی در بلند مدت داره. اگه به سبک نوشتنتون اهمیت می دید و براتون مهمه که وقتی مردم نوشته‌ی علمی شما رو می خونن حس خودکشی بهشون دست نده شروع کنید به بهبود دادن رایتینگتون.

توی دنیای علمی ارزش شما متناسب با کیفیت مقاله های شماست و کیفیت مقاله‌هاتون مرتبط با تسلط شما بر زبان نوشتاری علمیه.

یه نکته‌ی دیگه اگه شما از اون تیپ دانشجوهایی هستید که توی دوره ی لیسانستون آشنایی خوبی با تحقیق پیدا کردید و امید دارید که یه استادی بخواد شما رو فاند کنه، با نمره‌ی بد جی آر ای شانستون برای بعضی از دانشگاه‌های تاپ رو از دست می دید.

بعضی دانشگاه‌های تاپ اگرچه توصیه های استاد‌ها رو می پذیرن اما استاد همه ی تصمیم رو نمی گیره.

دانشگاه‌های آیوی لیگ (Ivy League) خیلی به این موضوع افتخار می‌کنن که دانشجوهاشون رهبر و همه فن حریفن. وقتی یه دانشگاه هدفش اینه که دانشجویی رو بگیره که در آینده یه رهبر آکادمیک باشه، اون دانشجو نمی‌تونه مثل یه انگلیسی زبان معمولی بنویسه. باید بتونه وقتی که لازم داره مثل یه لرد انگلیسی بنویسه.

اگه هدف شما اینه که در تحقیق و کار آکادمیک پیشرو باشید، باید این سختی رو به خودتون بدید که ثابت کنید همه فن حریفید.

یکی از علت‌هایی که تعداد دانشجوهای تاپ ایرانی توی ام آی تی و استنفورد خیلی بیشتر از دانشگاه های آیوی لیگه (هاروارد، پرینستون، کلمبیا، کورنل، دارموث، براون، ییل، و پنسیلوانیا) اینه که ایرانی‌ها عموما به این مهارت‌های جانبی کمتر اهمیت می‌دن. 

این رو در نظر داشته باشید که تو جو رقابتی جهان هر قدمی که در جهت درست باشه شما رو به هدفتون نزدیک‌تر می کنه. براتون آرزوی موفقیت می‌کنم.